Voorwoord

1. Inleiding

1962

2. Het begin als 'congregatie'

1963

3. Het jeugdwerk in 'de Agnes' in de jaren'60

1964

4. De overstap van kerk naar parochiehuis

1965

5. Nieuw voor de jongens: de soos

1966

6. De allereerste dansavond

7. Nu ook meisjessoos en samen dansavonden

1967

8. Nog apart, maar soms ook samen

9. De oprichting van het jongerenbestuur

1968

10. Op zoek naar een eigen ruimte

11. In zeven weken een eigen zaal

12. De opening van De Doorbraak

13. De Doorbraak: een politiek beladen naam?

Wat is eigenlijk een congregatie?
Dat voor de bijeenkomsten van de jongens en meisjes het woord congregatie werd gebruikt, roept de vraag op wat het woord eigenlijk betekent. Volgens het woordenboek is één van de betekenissen: een congregatie is een kerkelijke vereniging van leken tot het houden van godsdienstoefeningen. Door het houden van dergelijke bijeenkomsten voor de jeugd probeerde de kerk de jongeren aan zich te binden en te versterken in het geloof.

Boeien en/of binden?

In deze groepen werd het aandeel van de godsdienstige toerusting steeds minder, maar werd de binding met de kerk via deze groepering wél van grote waarde geacht. Anders gezegd: door de groep met minder godsdienstige inhoud te belasten en de activiteiten wereldser te maken bleef de groep beter in stand en bleef de band met de kerk daardoor dan ook beter behouden. 

Groot verschil in benadering jongens en meisjes

Opvallend daarbij is het verschil tussen de jongens- en meisjesgroepen in de St. Agnesparochie. Bij de jongens werd de benaming Maria-congregatie in 1961 al verlaten en was alleen nog sprake van bijeenkomsten voor de jongens. Bij de meisjes hield de aanduiding Maria-congregatie nog stand tot in 1966. Als we de activiteiten van beide groepen met elkaar vergelijken lezen we in de berichten van het 

De eerste keer dat ik deelnam aan deze bijeenkomsten is op 17 september 1962. Twee weken eerder was ik gestart in de eerste klas van het St. Nicolaaslyceum. Tegelijkertijd begon ook het nieuwe seizoen van het Gilde Jong Nederland, wat tegenwoordig beter bekend staat als de scouting. Deze ging ook uit van de parochie en sinds 1957 was ik daarvan lid.

Tijdens die eerste bijeenkomst van een half uur op maandagavond in de kerk kwamen alle oud-klasgenoten, die vlak ervoor naar verschillende scholen waren uitgewaaierd, weer samen. De totale groep, bestaande uit twee voormalige zesde klassen, telde zo'n 60 jongens. Ik herinner me nog goed dat we moesten plaatsnemen in de voorste zes kerkbanken aan de rechterkant. Elk van deze banken, waar 10 jongens konden zitten, kreeg een 'penningmeester' toegewezen. Zijn taak was het om de dubbeltjes aan contributie van zijn bankgenoten te innen en deze in een kasboek te noteren. Kapelaan Beek, die de bijeenkomst leidde, had mij aangewezen als penningmeester van mijn bank. Na afloop van de bijeenkomst moesten alle zes penningmeesters hun verzamelde dubbeltjes, samen met het kasboek, overhandigen aan de kapelaan. Als je bedenkt dat een briefkaart destijds slechts 4 cent aan porto kostte, hield hij per deelnemer dus 6 cent over...

“Waar zou het in deze bijeenkomst over gaan?” vroeg ik me af toen de eerste avond begon. Na een kort openingsgebed pakte de kapelaan een boek tevoorschijn en begon eruit voor te lezen. Tot mijn verrassing was het geen religieus boek, zoals ik eigenlijk had verwacht, maar een werk van de bekende kinderboekenschrijver Carel Beke, getiteld De verdwenen logé. Ruim een kwartier van de bijeenkomst werd besteed aan het voorlezen van één of meer hoofdstukken uit dit boek. Vervolgens hield de kapelaan nog een kort woordje dat mogelijk een religieuze of kerkelijke boodschap had, al kan ik me daar eerlijk gezegd niets meer van herinneren. Na het slotgebed was het half acht en verlieten we de kerk. Dit ritueel herhaalde zich elke drie weken. Wat ik wel zeker weet, is dat het verhaal over De verdwenen logé voor de meesten van ons dé reden was om keer op keer terug te komen. Het was simpelweg te spannend om niet te horen hoe het verder ging. Bovendien was het voor ons vooral een gezellig uitje op de doorgaans saaie maandagavond. En de TV? Die begon toen pas om 8 uur...

De bijeenkomsten voor de jongens op maandag en voor de meisjes op dinsdag die eens in de 3 weken per leeftijdsjaar in de kerk plaatsvonden - en waaruit de tienersoos De Doorbraak voortkwam - waren onderdeel van het uitgebreide jeugdwerk van de St. Agnesparochie. Het gebied van deze parochie lag tussen Schinkel en Valeriusplein en tussen Vondelpark en Stadionkade.

Het jeugdwerk voor de jongens kende diverse leeftijdsgroepen van welpen en verkenners. Van de evenknie Gilde Jong Nederland waren dit de rakkers, poorters en kerels. Voor de meisjes had je de kabouters, de gidsen en de sherpa's.

Deze drie afdelingen padvinders - die we tegenwoordig met scouting aanduiden - hadden elk hun eigen clubhuis. Deze werden toen bungalows genoemd en stonden op een zompig terrein aan de Amstelveenseweg tussen de Zuidelijke Wandelweg en de ringspoordijk.  

In het voorjaar van 1964 vertrekt kapelaan Beek uit de parochie om pastoor te worden in Haarlem. Zijn opvolger, kapelaan Reuzenaar, neemt de organisatie van de bijeenkomsten over. Deze vinden nu niet langer plaats in de kerk, maar in het parochiehuis aan de Koninginneweg 180. In de kleine bovenzaal aan de voorzijde start hij najaar 1964 met deze bijeenkomsten die eens in de drie weken worden gehouden.

Elke bijeenkomst begint altijd met een gesprek over een onderwerp dat aansluit bij de interesses van onze leeftijdsgroep. Welke onderwerpen precies besproken werden, kan ik me niet meer herinneren.

Na ongeveer een half uur gaat ook de achtergelegen kleine bovenzaal open, waar we kunnen biljarten en verschillende andere spellen konden beoefenen. Uiteraard is er ook de mogelijkheid om een colaatje te bestellen, dat dan via de goederenlift wordt aangereikt. 

“Jongens, dé kans van je leven!”

Met deze slogan kondigt het parochieweekblad na de zomervakantie 1965 de komst aan van ‘een nieuwe jeugdbeweging’, verder omschreven als de ‘soos’. Destijds een eigentijdse term voor dit soort uitgaansavonden, geïnspireerd door het formelere ‘sociëteit’. Het concept van het voorgaande seizoen (1964-1965) wordt grotendeels ongewijzigd voortgezet: iedere maandagavond komen de drie leeftijdsgroepen om de drie weken samen in het parochiehuis. Vanaf nu echter niet langer in de twee kleine bovenzaaltjes, maar in de ruime benedenzaal. Een andere vernieuwing is dat de bijeenkomsten niet langer uitsluitend door de kapelaan worden geleid. Een groep enthousiaste, jonge huisvaders sluit zich aan en neemt onder meer de gespreksgroepen onder hun hoede. Samen vormen zij het bestuur, wat zorgt voor een frisse en meer eigentijdse aanpak. Wél betreft dit uitsluitend de bijeenkomsten voor de jongens. De bijeenkomsten voor de meisjes gaan nog verder op dezelfde wijze, nl. in de kerk, maar voor de hogere leeftijdsgroepen wél in het parochiehuis.

Strijd om zaalruimte

Uit het parochiearchief blijkt duidelijk dat het claimen van de grote benedenzaal niet zonder slag of stoot is verlopen. Uit vastgelegde gesprekken en brieven tussen soosbestuur en parochiehuisbestuur lezen we hoe deze jongens- en later ook meisjesbijeenkomsten zich moeten invechten voor een plekje in het druk bezette parochiehuis. Lees het in onderstaande briefwisseling. 

Het seizoen 1965-1966 wordt op een bijzondere manier afgesloten: met de allereerste dansavond. Op vrijdag 3 juni 1966 is de benedenzaal van het parochiehuis stampvol. Het feest duurt van half 8 tot half 11. De muziek komt van grammofoonplaten die meestal van huis worden meegenomen.

Als we op deze disco-avond terugkijken, is de aankondiging in het parochieblad opvallend. Er wordt gesproken over een 'bonte avond' voor de 'eigen leden van de jongenssoos' en 'de leden van de Maria-congregaties der meisjes'. Deze terminologie laat duidelijk het verschil zien hoe beide groepen functioneren: de jongens hebben hun eigen jongenssoos, terwijl de meisjes nog bijeenkomen als Mariacongregatie. Toch is daar op die avond, vrijdag 3 juni 1966, niets van te merken – dat herinner ik me nog goed.

Die eerste dansavond is me altijd bijgebleven als een bijzondere gebeurtenis. Het voelde als een echte doorbraak, een nieuw begin, zowel in mijn jeugd als in het parochiële jongerenwerk. Wat ik me nog helder voor de geest kan halen, is hoe er na afloop luidkeels wordt geroepen om meer van dit soort avonden. Het seizoen erop komen deze dansavonden er dan ook, al vinden ze aanvankelijk slechts om de zes weken plaats.  

Ook voor de periode januari-juni 1967 krijgen de jongelui weer een programma thuis gestuurd met alle data van de verschillende clubavonden. De frequentie van de bijeenkomsten gaat omhoog. De leeftijdsgroepen 13 en 14 zijn samengevoegd tot één groep en daarnaast is er een groep 15- t/m 17-jarigen. Elk van beide leeftijdsgroepen heeft om de 2 weken een bijeenkomst: de jongens op maandag, de meisjes op vrijdag.

Daarnaast zijn in dit half jaar drie soosavonden op maandag gepland voor de jongens én meisjes van 15-17 jaar gezamenlijk met aan het begin een discussie.

Echter na de eerste gezamenlijke bijeenkomst van de jongens en meisjes wordt al besloten hiermee te stoppen. Want vlak voor de tweede bijeenkomst op 13 maart staat in het parochieblad de mededeling dat deze niet doorgaat vanwege de te grote groep en dat dan alleen de jongens welkom zijn (zie rechterkolom).

Maar de derde gezamenlijke discussie- en soosavond gaat weer wél door, getuige de oproep in het parochieblad (zie rechterkolom). Wat er toen precies is besproken? Hoogstwaarschijnlijk de nieuwe opzet vanaf najaar 1967 en de plannen voor een eigen ruimte in de Baarsstraat.

Het seizoen 1966-1967 wordt op 2 juni weer met een dansavond afgesloten. Dit keer voor het eerst met een band. Om dat te kunnen bekostigen is er voor het eerst ook een toegangsprijs van 75 cent.

Opvallend in de archiefstukken is de aanvraag die het bestuur indient bij de gemeente voor deze dansavond op 2 juni, nl. om kwijtschelding aan te vragen voor de vermakelijkheidsbelasting. Of dit gehonoreerd werd, is niet na te gaan, maar er is wel een brief van BUMA waarin bijbetaling van de buma-rechten wordt gevorderd voor het draaien van de muziek. Een en ander heeft wellicht te maken met het optreden van een band die avond, terwijl tot nu toe steeds uitsluitend grammofoonplaten werden gedraaid. En... blijkens dit verzoek aan de gemeente duurt deze dansavond zowaar tot half 12...!

Vanaf oktober 1967 betekende elke eerste vrijdag van de maand een dansavond en ook nog een op 29 december. Vanwege de kerstvakantie werd deze later verschoven naar donderdag 28 december. 

Zaterdag 30 december was de verjaardag van de heer De Haas die toen 35 werd. Hij nodigde voor die avond zijn medebestuursleden met hun echtgenotes bij hem thuis uit en tevens ons vieren van het jongerenbestuur. Dat was die avond een volle bak in zijn woning op de 3e verdieping aan de Amstelveenseweg 93. Daarop terugkijkend mag ik wel concluderen dat hij er als voorzitter alles aan deed om het bestuur van jong tot oud aaneen te smeden tot een hecht team. Dat was tevens een mooie aftrap voor de komende twee maanden waarin avond aan avond gewerkt zou gaan worden aan de verbouwing van ons nieuwe onderkomen in de Baarsstraat.

Het aanbod voor de jeugd blijkt zo goed aan te slaan dat het parochiehuis al snel te krap wordt. Naast de jeugd zijn er immers tal van parochiële verenigingen die elkaar qua ruimte en avonden in de weg te zitten. Ook zijn de ruimtes qua accommodatie ontoereikend, met name voor de  jongerenbijeenkomsten. Het ontbreken van opbergruimte voor de biljart- en tennistafels wordt ook steeds nijpender. Gedacht wordt daarom aan een eigen ruimte in het voormalige schoolgebouw in de Baarsstraat.

Secretaris Aarts van het soosbestuur schrijft in augustus 1966 een brief aan pastoor Bertels om te pleiten voor de twee gewenste lokalen. Het kerkbestuur besluit vervolgens hiervoor een aanvraag bij de gemeente in te dienen. In een brief van twee kantjes, ondertekend door pastoor Bertels, gaat het verzoek in oktober 1966 de deur uit. Gemikt wordt op de toewijzing van twee naast elkaar gelegen klaslokalen. Het verzoek zal geleid hebben tot diverse onderhandelingen met uiteindelijk een succesvol resultaat, want een jaar later zendt het kerkbestuur een bedankbrief naar de gemeente voor het beschikbaar stellen van twee lokalen. Om de tussenmuur door te breken gaat het kerkbestuur akkoord met de betaling van 1350 gulden die de gemeente voor deze klus berekent. Eind 1967 volgt letterlijk 'de doorbraak'. Daarbij moet een stalen balk worden ingebracht om de tussenmuur stabiel te houden. 

Vrijdag 23 februari 1968 is de officiële opening voor genodigden. Bestuur en jongerenbestuur verwelkomen deze avond vertegenwoordigers van het kerkbestuur, het jeugdwerk van de St. Agnesparochie en de talrijke mensen die de afgelopen 7 weken hebben gewerkt aan de verbouwing. Die middag ervoor zijn alle bestuursleden aanwezig om de laatste voorbereidingen te treffen. Zo worden de kachels aangemaakt en stagiaires van de hotelvakschool - ingehuurd voor de bediening - zorgen ervoor dat alles klaar staat.

Het jongerenbestuur wordt gevraagd beneden bij de voordeur de gasten welkom te heten en het receptieboek te laten tekenen. Dat betekent dat we zelf niet de toespraken van het officiële gedeelte kunnen bijwonen. Maar de bandopname die hiervan is gemaakt maakt in ieder geval alles goed. Deze is volledig te beluisteren via onderstaande knop.

Voorzitter De Haas opent het officiële gedeelte door alle aanwezigen welkom te heten en al degenen te bedanken die aan de verbouwing hun bijdrage hebben geleverd.

Pastoor Bertels heeft bijna woorden tekort om de gemeenschapszin te prijzen, nu gebleken is dat in zo'n korte tijd zoveel mensen vrijwillig hun schouders eronder hebben gezet om deze ruimte te realiseren.

De heer Iserif van de stichting Jeugdwerk van de St. Agnesparochie roemt de voortvarendheid van voorzitter De Haas waarmee hij aan de totstandkoming leiding heeft gegeven. De Haas op zijn beurt betrekt hierin zijn medebestuursleden Kattevilder en Schrander.

Kapelaan Reuzenaar gaat in zijn toespraak in op de naamkeuze voor De Doorbraak (zie volgend hoofdstuk). Ook zwaait hij lof toe aan het kerkbestuur dat, ondanks de moeizame financiële situatie van de parochie, alle medewerking heeft verleend om De Doorbraak financieel mogelijk te maken, en aan de heer Hoitink van de gemeente met wie de zaak "binnen vier minuten was beklonken." Speciale lof van hem krijgen de echtgenotes van de drie bestuursleden die al die tijd achter hun mannen hebben gestaan toen deze avond aan avond thuis afwezig waren voor hun werk in de Baarsstraat. 

Reuzenaar herinnert ook nog even aan het moment toen de financiën voor de start van het project eenmaal binnen waren. Op dat moment namelijk werd immers besloten om meteen een stukje budget te reserveren voor deze gezellige avond waarmee al die vrijwilligers bedankt zouden kunnen worden voor hun belangeloze inzet. 

Als vertegenwoordigster van het overige jeugdwerk van de parochie is het Wil van de Zwaan die haar wens uitspreekt voor voortzetting van de goede samenwerking tussen de verschillende vormen van het jeugdwerk waaraan nu ook De Doorbraak is toegevoegd.

Nu we dan eindelijk onze eigen ruimte hebben waarover we de gehele week kunnen beschikken, worden er plannen gemaakt om het aantal activiteiten uit te breiden. Daarbij wordt ook nog gemikt op het gebruik van de gymzaal op de begane grond. Gedacht wordt aan activiteiten als badminton en volleybal. Om de behoefte bij de jeugd voor nieuwe activiteiten te peilen wordt een enquêteformulier verspreid. Er worden maar liefst 7 nieuwe activiteiten genoemd waarvoor men zich kan aanmelden: badminton, volleybal, tafeltennis, volksdansen, handarbeid, hobbyavond en gespreksgroep. Bij hobbyavond staat de toevoeging boot- en zweefvliegtuigbouw, bij gespreksgroep 'dansen na afloop'.

Nu ook sportactiviteiten

In de hierop volgende jaren zijn zowel badminton als volleybal daadwerkelijk beoefend gedurende meerdere korte periodes waarin de gymzaal daarvoor met gemeentelijke toestemming beschikbaar was. Volksdansen en gespreksgroep kenden allebei een korte periode waarin deze werden aangeboden. Handarbeid en hobbyavond trokken geen of nauwelijks belangstelling om überhaupt te starten. De enige activiteit die permanent op donderdagavond zich succesvol wist te handhaven was tafeltennis. Deze activiteit geschiedde al die tijd onder de bezielende leiding van de heer Jeurissen die in de Zeilstraat de sigarenwinkel met toto dreef en van daaruit rechtsreeks uitkeek op De Doorbraak. Ook zijn broer nam deel aan deze tafeltennisavonden, zodat er als het ware twee professionele trainers waren. Dankzij hun beider inzet kon deze sportactiviteit zich al die jaren handhaven tot de sluiting van De Doorbraak in 1973. 

Daarnaast bleef in de volgende 5 jaar het activiteitenaanbod van De Doorbraak vrij constant: maandag en (later ook) dinsdag soosavonden voor twee aansluitende leeftijdsgroepen (14-15 en 16-17) en op vrijdag voor de jongsten (12-13), vrijdag- en later zaterdagavond dansavonden om de twee weken voor 14 t/m 17-jarigen, afwisselend met disco en band.

Ook wordt in de aanloop naar het nieuwe seizoen 1968-69 werk gemaakt van de werving van 12-jarigen die de lagere school gaan verlaten. Met een brief worden zij uitgenodigd voor een kennismakingsavond met De Doorbraak kort voor de zomervakantie.

Dankzij de betrokkenheid van zoveel parochianen bij de verbouwing en bij de opening van het nieuwe onderkomen melden zich tevens diverse liefhebbers die het bestuur willen aanvullen. Zo treedt kort na de opening dhr. Van Leeuwen toe tot de groep vaders, terwijl Carla Tau en Ron Lindenaar het jongerenbestuur komen versterken.

Het programma voor de tweede helft van 1968 vermeldt een aantal nieuwigheden. Zo zijn er nog maar twee leeftijdsgroepen: de 12- t/m 14- en de 15- t/m 17-jarigen. Per leeftijdsgroep hebben de jongens om de twee weken op maandag hun soosavond.

Daarnaast heeft de leeftijdsgroep 12 t/m 14 om de twee weken een soosavond voor jongens en meisjes gezamenlijk waarvan eens per maand een filmavond. De 15- t/m 17-jarige jongens en meisjes hebben dan voortaan op zaterdag om de twee weken een dansavond, beurtelings met grammofoonplaten en een band.

Vanuit de gehouden enquête worden drie nieuwe activiteiten aangeboden: tafeltennis op donderdag, volleybal en volksdansen op woensdag.

Meer voor jongens dan voor meisjes

Opvallend blijft dat het aanbod voor meisjes dus geringer is dan voor jongens: voor de meisjes géén soosavonden zoals de jongens die elke 14 dagen op maandag hebben. De reden? Minder belangstelling vanuit de meisjes voor deze activiteiten en/of vanwege de maandagavond? Wie het weet mag het zeggen.

Om variatie in de dansavonden te houden is er wisselend disco en een live-band. De discobar is goed geoutilleerd: een afgesloten hoek met een verhoogde rand in de vorm van een bar waarachter de apparatuur staat: twee grammofooninstallaties, een bandrecorder, een versterker en 2 microfoons waarvan een op standaard. Dan is er een uitgebreide platencollectie die regelmatig wordt aangevuld met inachtneming van de wekelijkse top 40-lijsten. In totaal acht luidsprekers in de hoeken van beide zalen staan borg voor een 'wall of sound', met welke term ook de muziek van een aantal zanggroepen uit de jaren '60 werd gekarakteriseerd. 

Op zoek naar goede bands

De bands worden zorgvuldig uitgekozen, zowel op de kwaliteit als de kosten. De bands berekenen voor hun optreden meestal 80 tot 100 gulden per avond. Ferry Renckens weet zich te herinneren dat Tom Zandee een haarfijn inzicht had in waarop hij voor de keus van een band moest letten. Met hem bezocht hij meermaals potentiële bands om te beluisteren of deze voor De Doorbraak geschikt zouden zijn. Toen Tom Zandee in 1969 zijn inzet voor De Doorbraak beëindigde om als drummer verder te gaan bij het jongerenkoor, had hij met zijn collega-bestuursleden voldoende expertise opgebouwd om het stokje voor de bandkeuze succesvol over te dragen. 

Kort na de opening van De Doorbraak in februari 1968 krijgen alle jongeren een uitnodiging om lid te worden van een op te richten jongerenkoor. Nu zoveel jongeren van de St. Agnesparochie verenigd zijn in het nieuwe jongerencentrum is dit blijkbaar een geschikt moment om hiertoe over te gaan.

De eerste repetities vinden elke dinsdagavond plaats in de zaal van De Doorbraak. Na ongeveer een maand wordt besloten om de tweede helft van elke repetitieavond te houden op de koortribune van de St. Agneskerk. Dat is immers ook de plaats waar het jongerenkoor tijdens de kerkdiensten zal gaan zingen. Dat is dan één keer in de drie weken op zondag in de mis van half 12. Nóg een maand later wordt er niet langer meer in De Doorbraak, maar uitsluitend nog in de kerk gerepeteerd. Een bewuste keuze van de koorleiding om de jongeren aldus warm te laten lopen om mee te doen...?

Vanaf het begin telt het koor zo'n 40 leden, nagenoeg gelijkmatig verdeeld over jongens en meisjes, en staat het onder leiding van de wat oudere Broeder Emilio Sanders. Na enkele maanden wordt hij opgevolgd door Jos Emons, een priesterstudent die goed overweg kan met de jeugd. Drummer is René Landman, net geslaagd voor onderwijzer. Tom Zandee volgt op dat moment een opleiding als drummer met de bedoeling om hem binnenkort als zodanig op te volgen. Tijdens de repetities wisselen zij elkaar af.

Enkele maanden na de oprichting ontstaat de vraag of het jongerenkoor al of niet deel moet uitmaken van De Doorbraak. Op 1 juni krijgt het bestuur van De Doorbraak een schriftelijke reactie van het koor waarin gesteld wordt dat het koor zelfstandig zal gaan functioneren en in feite dus rechtstreeks onder het kerkbestuur valt. Dat is dan ook de reden dat we er vanaf deze plek niet verder verslag van doen omdat het niet langer een activiteit is van De Doorbraak.

Vermeldenswaard is nog wel dat dirigent Jos Emons in 1970 tot priester werd gewijd, vervolgens van start ging als kapelaan in de naburige St. Jan de Doperkerk en van daaruit het koor nog enige tijd bleef leiden. In 1973 trad hij uit als priester om te trouwen met Wil van der Zwaan die al jaren actief was in het jeugdwerk van de St. Agnesparochie.

Zelf was ik koorlid vanaf de oprichting in 1968 tot medio 1970. Voor de meeste koorleden en ook voor mijzelf was het samenkomen met de jongelui en de daaraan verbonden nazit de voornaamste motivatie om aan het koor deel te nemen. Er werd vanuit de kerk dan ook het nodige gedaan om de leden van het jongerenkoor aan zich te binden. Het koor droeg dan ook de naam SAMEJO-koor (= SAmen MEisjes en JOngens). Zo was er elk jaar een feestelijk uitstapje en werd in 1969 in de kelder onder de sacristie zelfs een eigen cafeetje ingericht voor de koorjongeren. Tijdens de pauze van en na de repetities op dinsdag en na de kooruitvoering op zondag volgde hier steeds een gezellig samenzijn. 

Omdat het koor in 1974 steeds kleiner werd, kregen 700 jongeren een oproep om het koor te komen versterken. Er kwam geen enkele reactie! Later dit jaar moest het koor daarom worden opgeheven. 

Nu de Tienersoos (zoals vaak nog genoemd) eindelijk de beschikking heeft over een eigen ruimte, wordt er gewerkt aan de plannen om het aantal activiteiten voor de jeugd snel te gaan uitbreiden. De enquête onder alle jongeren heeft uitgewezen dat naast het bestaande aanbod ook volop animo is voor tafeltennis, badminton en volleybal. Daarom onderneemt het bestuur vervolgens stappen om daarvoor de gymzaal te mogen gebruiken.

Het verzoek aan de gemeente om de gymzaal twee avonden voor deze drie sporten te mogen gebruiken zal - zoals is afgesproken - gedaan worden vanuit het kerkbestuur, en wel  in de persoon van de heer K. als kerkbestuurslid.

Als het antwoord van de gemeente lang uitblijft, neemt het Doorbraakbestuur contact op met het stadhuis waaruit blijkt dat er helemaal geen aanvraag is binnengekomen. Na contact met de heer K. opgenomen te hebben, antwoordt deze zich hiervan niets meer te herinneren. Hij belooft de aanvraag alsnog in orde te maken, hetgeen met een brief op 13-8 gebeurt. Het Doorbraakbestuur ziet echter tot zijn ontsteltenis dat K. in zijn schriftelijk verzoek alleen tafeltennis heeft genoemd, en niet volleybal en badminton.

K. wordt vervolgens opnieuw benaderd met het verzoek om dit alsnog richting gemeente te corrigeren. Na contact met de gemeente blijkt echter opnieuw dat K. niets heeft gedaan en dat de gemeente de correspondentie omtrent het gymzaalgebruik heeft doorgezonden naar het NIVON*. Want ondertussen is ook nog bekend geworden dat deze organisatie de nog leegstaande lokalen zal gaan betrekken en dat wij de energiekosten voortaan met het NIVON moeten afrekenen.

Dat is tevens de opmaat naar de bekendmaking een jaar later dat het NIVON de hoofdhuurder van het gebouw gaat worden met wie wij voortaan alle afspraken over het medegebruik moeten regelen.

Het Doorbraakbestuur heeft vervolgens bij de NIVON-afgevaardigde thuis een gesprek over het gymzaalgebruik waaraan ook de heer K. van het kerkbestuur deelneemt. Uit de rapportage die Leo Schrander aan pastoor Bertels doet blijkt overduidelijk de boosheid en teleurstelling van het Doorbraakbestuur richting de heer K. die onder één hoedje met de NIVON-man blijkt te spelen en in zijn functie als kerkbestuurder totaal niet opkomt voor de belangen van de jeugdvereniging.

De herhaalde nalatigheid en het tekortschieten van de heer K. is voor het Doorbraakbestuur reden om spoedoverleg met het kerkbestuur aan te vragen. Het overleg stond sowieso al op de planning, omdat het kerkbestuur na de opening van de zaal met het bestuur wil praten over de voorgenomen uitbreidingsplannen van De Doorbraak.

De rapportage die De Doorbraak voorafgaand aan dit gesprek aan het kerkbestuur zendt stond bol van de boosheid en frustratie richting de heer K. die van Doorbraakvoorzitter De Haas uiteindelijk te horen krijgt dat hij zich nergens meer mee moet bemoeien en dat De Doorbraak nu zelf met gemeente en NIVON gaat bekijken wat er nog te redden valt. De rapportage over deze kwestie eindigt met de conclusie dat de voorgenomen uitbreiding van De Doorbraak hiermee om zeep is geholpen en dat nu zelfs het voortbestaan van De Doorbraak gevaar gaat lopen...

De kwestie is vervolgens aan de orde gekomen in een overleg tussen kerkbestuur en Doorbraakbestuur. Daarvan is geen verslag beschikbaar, maar er is hieromtrent wel een aantekening van pastoor Bertels die luidt:

"Inderdaad waren hier fouten gemaakt. In een gezamenlijke vergadering van De Doorbraak en het Kerkbestuur zijn deze fouten eerlijk toegegeven en heeft men gezamenlijk gezocht naar een oplossing om te redden wat te redden valt. Ook de kwestie met kapelaan Reuzenaar heeft een oplossing gevonden.

16-12-1968, H. Bertels, pastoor."

Wat de kwestie met kapelaan Reuzenaar behelst wordt uit dit alles niet duidelijk. Immers het klachtenrapport vanuit De Doorbraak aan Pastoor Bertels en kerkbestuur is mede ondertekend door Reuzenaar. Uit de brief die het Doorbraakbestuur op 18 november aan Reuzenaar stuurt valt ook 'gedoe' op te maken tussen Doorbraakbestuur en de kapelaan, getuige de slotformulering: 

"Ons uitgangspunt is dat de geestelijkheid een taak blijft houden in het mede verzorgen van De Doorbraak. Of u zelf bereid bent uw functie weer op te nemen, laten wij aan uw beoordeling over. Wij van onze kant blijven voor overleg altijd openstaan. Wij zien uw antwoord met vertrouwen tegemoet. Met alle achting namens het bestuur, L.S.W. Schrander."

Wat de exacte reden van het meningsverschil is, laat zich raden, maar naar alle waarschijnlijkheid heeft het te maken met hetgeen in een eerdere alinea staat vermeld: "Ter voorkoming van latere moeilijkheden blijven wij van mening dat zonder overleg in de parochie geen nieuwe activiteiten mogen worden opgericht waardoor het gevaar ontstaat dat afbreuk wordt gedaan aan bestaande verenigingen."

Opvallend rond deze crisis is dat wij als jongerenbestuur nooit iets hiervan hebben gemerkt. De vaders van het bestuur hebben deze problemen altijd intern gehouden. Om deze kwestie in de archiefstukken nu na te lezen is een regelrechte eyeopener. Pas nu dringt het besef door dat deze kwestie voor de 5 volwassen bestuursleden een flinke domper moet zijn geweest. Immers na al hun inzet als vrijwilliger om binnen enkele maanden tot zo'n prachtige eigen ruimte te komen en vervolgens na de opening in actie te komen voor nóg meer activiteiten voor de jeugd worden zij door het verantwoordelijke lid van het kerkbestuur pijnlijk genegeerd. Waarom deze meneer herhaaldelijk de zaak heeft getraineerd is niet te achterhalen. Zag hij op tegen de eventuele extra kosten die de nieuwe activiteiten met zich mee zouden brengen? Zijn eerste uitstel van het indienen van de aanvraag betrof immers het toen nog ontbreken van de uitslag van de enquête. Maar ook toen het grote aantal leden zich uitsprak voor deelname en hij dat toen wél beloofde, kwam hij niet in actie... 

Het antwoord van de nieuwe hoofdhuurder NIVON biedt een klein perspectief: zolang deze organisatie de gymzaal nog niet gaat verbouwen, mag De Doorbraak hier badminton en volleybal beoefenen. Op deze wijze zijn deze activiteiten dan ook in de gymzaal gestart. Tafeltennis is steeds in de eigen zaal van De Doorbraak beoefend.

Tot een verbouwing van de gymzaal voor het NIVON is het echter nooit gekomen. Dat geldt ook voor de lokalen op de 2e verdieping. Wél had deze organisatie een kantoor- annex vergaderruimte op dezelfde eerste verdieping als wij, maar dan aan de andere zijde van het trappenhuis. De hele week waren hier een of twee medewerkers werkzaam met wie overigens een goed contact bestond. Ik weet nog dat zij dagelijks worstelden met de potkachel die op kolen werd gestookt en dat zij 's morgens de nodige tijd bezig waren om het hoge lokaal op temperatuur te krijgen.

* NIVON = Nederlands Instituut voor Volksontwikkeling en Natuurvriendenwerk

Vanaf januari 1969 laat de programmering voor de jeugd een opvallende verschuiving zien. Er zijn geen aparte soosavonden meer voor jongens en meisjes. Alle bijeenkomsten zijn vanaf nu gemengd. Er zijn alleen nog twee leeftijdsgroepen: 12- t/m 14-jarigen en 15- t/m 17-jarigen. Beide leeftijdsgroepen hebben tweewekelijks op maandag hun soos. Daarnaast op vrijdag eens per maand de jongste groep en op zaterdag tweewekelijks de oudere groep met de dansavond. Op de tussenliggende vrijdag eens per maand een filmavond voor beide groepen.

Begin 1969 wordt besloten om voor het eerst eens een echte carnavalsavond te organiseren. Iedereen wordt opgeroepen om zich te verkleden en/of te vermommen. Enkele eigentijdse landelijke carnavalskrakers had je in die jaren zeker wel ('Mien, waar is mijn feestneus?' van Toon Hermans) en deze werden dan ook gedraaid. Maar het leeuwendeel van de gedraaide muziek bestond die avond toch uit de reguliere hits van dat moment waaraan gewoon de meeste behoefte bleek te bestaan.

Aan het eind van het seizoen 1969-1970 is er wederom een bestuursvergadering. Uit de agenda blijkt het weer te gaan om de voorbereidingen voor het nieuwe seizoen. Zo worden de leeftijdsgrenzen herzien: een groep 12 t/m 15-jarigen en een groep voor 16 t/m 20-jarigen. De uitbreiding naar de hogere leeftijd sluit blijkbaar aan bij de behoefte om ook na 17 jaar bij de Doorbraak te willen blijven. Maar er is nog een andere reden, namelijk dat het schenken van pils te maken heeft met de aangevraagde drankvergunning waarbij als leeftijdsgrens 16 jaar geldt.

Vanaf nu krijgt ook de groep 12- t/m 15-jarigen zijn eigen dansavond en wel op vrijdag van 19.30 tot 21.30 uur in het zaalgedeelte van de discobar. Het zaalgedeelte van de bar blijft voor de diverse spelen beschikbaar, zodat er dus voor elk wat wils blijft.

Het voorstel om de dansavond voor de oudere groep van de zaterdag naar de vrijdag te verplaatsen zal om een of andere reden zijn afgewezen. Een jaar later, najaar 1971, wordt deze overstap namelijk wél gemaakt.

En er is nu ook weer een opvolger voor het vorig jaar teruggetreden bestuurslid Van Leeuwen, namelijk de heer Leenders die al op veel fronten in de parochie actief is en vanuit zijn beroep (leraar) goed met de jeugd overweg kan. 

Ook het jongerenbestuur ondergaat weer een uitbreiding en wel met Olga van Leeuwen, Joke Freijsen en Marrie Loos.  

Het nieuwe seizoen gaat voor de oudere groep op zaterdag 22-8 van start met de beatgroep Maybe. Dezelfde groep treedt een week later óók op tijdens de openingsavond van de jongere groep op vrijdag 28-8. Het is dan ook meteen de eerste keer dat de jongere groep een dansavond heeft met een band.

Een ander voorstel dat wordt ingebracht is om De Doorbraak ook op zondagmiddag en/of -avond open te stellen. Daar is het echter nooit van gekomen. Mogelijk speelt hier ook mee dat de bezetting vanuit het bestuur hiervoor niet geregeld kan worden, of dat men het aanbod gewoon teveel vindt worden.

De donderdagavond blijft gereserveerd voor de tafeltennisfanaten. Dat blijkt een min of meer vaste groep te zijn die het tegen elkaar opneemt, nog steeds onder leiding van de beide broers Jeurissen.

Ook staat de wekelijkse gespreksavond op woensdag weer op het programma en wel voor de leeftijd vanaf 16 jaar. Voorzitter De Haas heeft hiervan de leiding. 

En een ander feit waaruit blijkt dat het met De Doorbraak goed gaat: in de zomervakantie krijgen beide zalen een schilderbeurt. Sommige wanden krijgen een andere kleur, zodanig dat er minder witgeschilderde muren zijn. Hetzelfde schildersbedrijf van de heer Wijngaarden dat de zaal ook vlak voor de opening had geschilderd deed de klus dit keer weer. Ik kan me nog herinneren dat hij zijn waardering uitsprak over hoe de zaal na 2 1/2 jaar gebruik er nog steeds zo netjes uitzag... 

De consumpties die in De Doorbraak verkrijgbaar zijn betreffen uitsluitend frisdrank. Regelmatig vult de Coca Colacompagnie met wie we een contract hebben de drankvoorraad aan. Het gaat dan om cola, fanta en sprite. Ook is er nog jus d'orange, maar dat is dan ook wel het volledige assortiment. En o ja, chips en chocorepen zijn ook te koop. Al lang wordt er overwogen om ook bier te schenken, maar daarvoor is een gemeentelijke vergunning vereist. Op zeker moment gaat er vanuit Pastoor Bertels een aanvraag naar de gemeente voor een drankvergunning. In zijn aanvraag stelt de pastoor voor om de bestaande vergunning van het parochiehuis over te hevelen naar De Doorbraak. Reden? Het parochiehuis op de Koninginneweg staat op het punt van sluiten. Wegens de financiële situatie van de parochie moet het worden verkocht. Als het parochiehuis eind 1970 moet worden ontruimd, mogen wij bruikbare inventaris komen ophalen. Als jongerenbestuur leenden we daarvoor een bakfiets bij Van Keizerswaard: destijds hét verhuurcentrum in de Havenstraat, letterlijk om de hoek bij De Doorbraak.

De eerste reactie van de gemeente op de aanvraag voor de drankvergunning is positief. Deze antwoordt namelijk dat zolang nog geen definitief besluit is genomen, De Doorbraak in afwachting daarvan zwak-alcoholische drank mag schenken. Daarnaast blijken nog andere vergunningsaanvragen te lopen die de gemeente moet goedkeuren: een vergunning om mechanische muziek te mogen draaien, afgewisseld door een band met 4 à 5 personen, voorts een vergunning om te mogen dansen en dan nog een toestemming om vrouwelijk personeel in te mogen zetten (!).

En dan te bedenken dat De Doorbraak al 2 1/2 jaar zonder dit alles draait. De gemeentelijke greep op het amusement zal hierna nóg groter worden als er dwingende brandweervoorschriften bijkomen die met hoge kosten gepaard zullen gaan om de ruimtes hiervoor geschikt te maken.

Van de bestuursvergadering op 18 januari 1971 zijn twee feiten nog bekend. Ten eerste de drankvergunning waarvan geconcludeerd wordt dat deze alleen geldt voor de avonden waarop de minimum leeftijd 16 jaar is. Niet voor niets hebben we daarvoor medio 1970 de leeftijdsgrenzen zodanig verschoven dat 16 jaar nu de leeftijdgrens is tussen jongere en oudere groep. Een probleem dat die avond door kapelaan Reuzenaar wordt ingebracht betreft juist die leeftijdgrens. Volgens hebben zijn er leden die met elkaar optrekken en door die grens van 16 jaar niet meer samen naar de soosavonden kunnen. Volgens hem worden de dansavonden door de nieuwe leeftijdgrens dan ook minder goed bezocht. De regels van de drankvergunning zijn echter onverbiddelijk. Op avonden waarop ook jongelui onder de 16 aanwezig zijn mag namelijk voor niemand zwak-alcoholische drank worden geschonken. Dat is dan ook de reden dat besloten wordt om de tafeltennisavond van donderdag alcoholvrij te houden, omdat deze openstaat voor 12- tot 20-jarigen.

Begin 1971 komt er een nieuw programmakatern uit. Deels natuurlijk als herinnering voor het tweede half jaar van seizoen 1970-1971. Maar vooral door een aantal tussentijdse positieve wijzigingen.

Vanaf 1 februari is namelijk de gymzaal opeens weer beschikbaar. Dat betekent dat badminton op de woensdagavond en volleybal op de donderdagavond terugkeren na 1 1/2 jaar afwezigheid.

Ook start er woensdagavond een nieuwe activiteit, genaamd Creatief Werk. Het staat verder omschreven als:

"Wij starten met het verwerken van allerlei materialen om zo te komen tot hobbygroepen voor jongens en meisjes vanaf 12 jaar."

Om de prijs hoef je het niet te laten: 50 cent per avond. De onlangs aangetreden Olga van Leeuwen heeft de leiding.

Gespreksgroep terug

Ook de gespreksgroep komt terug na er even tussenuit geweest te zijn. De folder vermeldt letterlijk: "Door omstandigheden hebben wij de gespreksavond op woensdagavond moeten stoppen. We starten met ingang van woensdag 3 februari opnieuw." Bij de start van dit jongerenwerk medio jaren '60 was de gespreksgroep hét vaste onderdeel van elke avond. Het waarom van deze herinvoering wordt als volgt omschreven: 

Uitgangspunt: niet alle gebieden van het maatschappelijk leven veranderen geleidelijk, vooral het materiële verandert sneller dan het geestelijke. Om tot goede en nuttige gesprekken te komen, hopen wij meer aandacht te besteden aan deze discussies. Het is nuttig een mogelijkheid te hebben om in groepsverband zijn denkwijze of gevoelens uit te spreken. Ieder onderwerp verdient zijn aandacht. Wij hebben de heer P.A. Leenders bereid gevonden de discussies te leiden en te trachten harmonie en evenwicht in de gesprekken te brengen."

Nadat eerst voorzitter De Haas de gespreksgroep heeft geleid, staan deze bijeenkomsten nu dus onder leiding van de heer Leenders die daar overigens - gezien zijn onderwijsachtergrond - zeer bedreven in is.

Tenslotte wordt de pas verstrekte verlofvergunning voor het schenken van zwak-alcoholische dranken als een bereikte mijlpaal genoemd. Algemeen wordt de vergunning beschouwd als een noodzakelijke voorziening om een uitgaansplek als De Doorbraak in deze tijd succesvol te kunnen handhaven.

Alles bij elkaar optellend kan vastgesteld worden dat in deze tweede helft van het seizoen 1970-1971 het aantal aangeboden activiteiten in De Doorbraak op de top van zijn bestaan staat!

Carnaval op een 'veilige' manier...

Tevens worden twee opeenvolgende carnavalsavonden aangekondigd voor resp. de jongere en oudere groep. Het gaat om een dans- en bingoavond met aantrekkelijke prijzen. Nadrukkelijk wordt vermeld dat een vermomming niet verplicht is. Net als tijdens de carnavalsavond van twee jaar terug weet iedereen dat niet alle bezoekers een carnavalsoutfit op prijs stellen. Dát verplicht te stellen zou zeker een aantal bezoekers doen wegblijven. Carnaval is bovendien niet iets dat boven de grote rivieren massaal gevierd wordt. Scholen willen er nog wel een dagdeel daaraan besteden. Besloten verenigingen doen het ook meestal op een 'veilige' manier om te voorkomen dat een deel van het publiek daarvoor wegblijft.

Dat De Doorbraak nu vol op volle toeren draait blijkt niet alleen uit het aantal activiteiten, het aantal avonden en de aantallen bezoekers, maar ook uit het aantal eisen dat de gemeente nu opeens aan de inrichting van het onderkomen gaat stellen. Was het eerst alleen nog de drankvergunning die nu eindelijk is toegekend, in de eerste helft van 1971 komen er opeens tal van eisen van de brandweer.

Tal van brandweereisen

Zo zal er noodverlichting moeten worden aangebracht in de beide lokalen alsmede verlichte aanduidingen die bij brandalarm de vluchtroute door het gebouw aangeven tot aan de voordeur. Ook moeten de gordijnen worden geïmpregneerd met een brandwerende stof en verder moeten de kachelpijpen voorzien worden van brandwerende bescherming. Op de bovengang moet het toegangshek worden omgezet om naar buiten te kunnen draaien en zal het visnet met staaldraad ondersteund moeten worden. Een brandslang, een brandkraan en een blusapparaat maken het eisenpakket compleet. Alle voorzieningen tezamen betekenen een investering van zo'n 3.000 gulden die De Doorbraak niet kan ophoesten!

Fonteintjes in toiletten

Ongeveer tegelijkertijd komt er nóg een brief van de gemeente binnen met de boodschap dat de drankvergunning pas dán kan worden verleend, wanneer de inrichting voldoet aan de eisen die te maken hebben met fonteintjes in de toiletten die er nu niet zijn. Er is slechts één kraan in een muurnis verderop in de gang.

Overdracht financiën

In ditzelfde jaar besluit het kerkbestuur, onder wie De Doorbraak rechtstreeks valt, om de tienersoos onder te brengen bij de Stichting Financiën Jeugdwerk St. Agnesparochie. Net als alle andere vormen van jeugdwerk hoeft De Doorbraak dan alleen nog verantwoording af te leggen aan deze stichting en niet meer aan het kerkbestuur. Er bestaat aanvankelijk twijfel, omdat een deel van de inkomsten van De Doorbraak dan ook ten goede zouden kunnen komen aan de andere vormen van het jeugdwerk. De Doorbraakbestuurders wijzen erop dat de soos geen winst maakt. Alleen indien dit in de toekomst allemaal rooskleuriger mocht worden staat men er positief tegenover dat inkomsten ook mede ten goede komen aan de overige onderdelen van het jeugdwerk. Anderzijds benadrukt het Doorbraakbestuur om in zijn handelen zelfstandig te willen blijven.

Het moét gewoon!

Het kerkbestuur doet de toezegging om de lokaalhuur van 400 gulden per jaar te blijven betalen, alsmede de energierekening. Daarnaast is het duidelijk dat noch De Doorbraak noch de stichting van het jeugdwerk de 3.000 gulden voor de vereiste aanpassingen kunnen opbrengen. Maar algemeen heerst gelukkig de opvatting dat gezien het succes van De Doorbraak er geen enkele twijfel bestaat over de vraag of de kosten voor de brandweereisen wel moeten worden aangegaan. Dat zou anders immers zonder meer het einde van De Doorbraak betekenen!

Besloten wordt om te bekijken of de noodverlichting van het te sluiten parochiehuis op de Koninginneweg kan worden overgenomen. En er is een deskundige trouwe parochiaan die ook bij de totstandkoming van de zaal veel heeft gedaan op wie een beroep zal worden gedaan.

Uiteindelijk in januari 1972 kan de secretaris van het kerkbestuur aan het bestuur van De Doorbraak meedelen dat alle kosten zijn voldaan door de Stichting Financiën Jeugdwerk St. Agnesparochie en dat "het kerkbestuur verheugd is dat aan deze slepende zaak een goed einde is gekomen". 

In mei 1971 is weer de jaarlijkse bestuursvergadering om het nieuwe seizoen 1971-1972 voor te bereiden. Een al wat langer levende wens, ook bij de leden, om de dansavond van zaterdag naar vrijdag te verplaatsen krijgt nu definitief zijn beslag.

Een andere ingrijpende wijziging, zeg maar uitbreiding, is het besluit om de soosavond op de maandag voortaan wekelijks in plaats van om de twee weken aan te bieden. Dat betekent dat de groep 12-15-jarigen elke maandag van half 8 tot 9 uur welkom is. Voor de groep 16-20-jarigen wordt de dinsdag als wekelijkse soosavond ingevoerd van half 8 tot half 10.

Daarnaast krijgt elke leeftijdsgroep om de twee weken zijn vrijdagavond. Voor de jongere leeftijdsgroep is dat de combinatie van soos en dansen, resp. in de ene en de andere zaalhelft van half 8 tot half 10. Voor de oudere groep wordt de vrijdag de tweewekelijkse dansavond, nog steeds van 8 tot 11 uur.

Aan het jaarprogramma te zien komt de woensdagavond te vervallen. Niet langer gespreksgroep, creatief werk en badminton dus. Wél blijft de donderdagavond staan voor de tafeltennisliefhebbers.

Een nieuwe attractie is de aanschaf van een flipperautomaat die - mede vanwege het benodigde toezicht! - naast de bar komt te staan. Het gaat om een huurconstructie waarbij de opbrengst deels voor de exploitant en deels voor De Doorbraak is.

Een andere investering is de verlichting in het discogedeelte die gekoppeld wordt aan het geluid van de muziek. Dit houdt allerlei lichteffecten in, iets wat toen ook in andere discotheken in opkomst was.

Een onverwacht vertrek...

Tijdens de slotavond van het seizoen voor de jongere groep op vrijdag 4 juni 1971 valt het ons op dat het bestuur van de vaders zich geruime terugtrekt in de bestuurskamer. Wij als jongerenbestuur vragen ons onderling af wat er aan de hand is. Olga van Leeuwen weet te vertellen dat ze in overleg zijn en dat we hen niet mogen storen. Na afloop van de soosavond, als de bezoekers naar huis zijn en wij als jongerenbestuur zoals gewoonlijk nog een en ander opruimen, wordt iedereen gevraagd om in een kring bij elkaar te komen staan. Dan maakt Jan de Haas bekend om als bestuurslid en voorzitter De Doorbraak te verlaten. Hij voegt eraan toe dit besluit in goed overleg met zijn medebestuursleden genomen te hebben en dat het puur om persoonlijke redenen gaat. Zijn sleutels levert hij ter plekke in. Direct erna deelt Olga ons mee dat ook zij niet langer aan onze soos verbonden zal blijven. Het nieuws slaat bij ons in als een bom. Als jongerenbestuur blijven wij verbijsterd achter...

Op dit moment is dit tevens het plotselinge afscheid van dé man van het eerste uur die als voortrekker de vereniging 6 jaar lang met zijn enorme inzet en toewijding tot bloei heeft weten te brengen...

Dat het jongerenbestuur steeds meer eigen initiatief neemt om de activiteiten in De Doorbraak te verbeteren, blijkt uit het verslag van de vergadering van het jongerenbestuur op 2 mei 1972 waarbij slechts één ouder bestuurslid aanwezig is. Men spreekt deze avond zijn zorgen uit over de soosavonden voor 12- tot 15-jarigen waarbij sommige leden zich blijken te vervelen. Gevraagd wordt hoe wij met hen in gesprek zouden kunnen komen om na te gaan welke activiteiten beter zouden aanslaan. Wél is bekend dat er bij hen animo is voor het organiseren van filmavonden.

Bands: repetities en optredens

Elke woensdag en zaterdag repeteren er twee bands in onze zaal. Als tegenprestatie treden zij gratis op tijdens de dansavonden op vrijdag. Het jongerenbestuur ziet dat er onvoldoende animo vanuit het bestuur is om op beide avonden present te zijn als beheerder van de zaal. Ander bezwaar is dat we met deze regeling steeds twee dezelfde bands op de dansavonden hebben wat tot eenzijdigheid kan leiden. We besluiten dit (financieel) probleem bij de penningmeester aan te kaarten. 

Toegangsbeleid

Ook het toegangsbeleid van het publiek komt (weer) ter sprake. De notulen vermelden hierover letterlijk: "Algemeen werd aangevoeld dat niet uitsluitend zij die tot de parochie behoren toegang tot onze soos hebben, iedereen daarnaast is welkom, mits men geen inbreuk pleegt op de medeleden en een goed verloop van de avond."

Met deze bespreking heeft het jongerenbestuur zich dan weer voorbereid op de jaarlijkse vergadering van het voltallige bestuur, te houden op 1 juni waarop de beslissingen voor het nieuwe seizoen zullen worden genomen.

Begin 1972 kan eindelijk de moeizame weg worden afgesloten om te voldoen aan alle brandweereisen. De noodverlichting is aangebracht, de brandslangen en brandblussers zijn geïnstalleerd, de kachelpijpen van brandwerende bescherming voorzien, de gordijnen geïmpregneerd, de visnetten met staalkabels extra ondersteund. En dat alles dankzij een bijdrage van het kerkbestuur, omdat de eigen financiële reserves daarvoor niet toereikend bleken. Nog maar net bekomen van al deze zorgen die het voortbestaan van De Doorbraak bedreigen, krijgt het bestuur in mei van datzelfde jaar opnieuw een jobstijding. In een brief laat de gemeente weten dat de zaal niet voldoet aan de eisen om dansen toe te staan! 

Te weinig oppervlakte

De gemeente schrijft dat uit een ambtsbericht is gebleken dat elk der zalen een oppervlakte heeft van 44,9 m2 en dat de toiletten niet zijn voorzien van stromend drinkwater om de handen te wassen. Beide zaken blijken namelijk in strijd te zijn met de geldende Dansverordening.

Bestuurssecretaris Schrander tilt de reactie over de vakantie heen en antwoordt in september met het verzoek om de beslissing te heroverwegen op grond van de nodige argumenten. Zoals dat dansen dé grote publiekstrekker is voor de jeugd van 12 tot 20, dat we aan de vloeroppervlakte niets kunnen veranderen, dat we duizenden guldens hebben uitgegeven voor alle noodzakelijke aanpassingen, dat we ontheffing hebben gevraagd voor de fonteintjes, dat we geen commerciële instelling zijn maar een besloten vereniging die geheel door vrijwilligers in stand wordt gehouden. 

In de reactie op deze brief schrijft de gemeente dat een lokaal waar een vergunning voor dansen wordt gegeven minimaal 70m2 dient te zijn. Daarbij vermeldt de gemeente dat wie daaraan niet voldoet een ontheffing kan aanvragen voor een kleinere oppervlakte van minimaal 60 m2. En omdat elk van de beide lokalen 44,9 m2 aan oppervlakte heeft, moet de vergunningsaanvraag daarom worden afgewezen.

"Het is toch één groot lokaal?"

Opnieuw dient Schrander een reactie bij de gemeente in. En wel om te vermelden dat tussen beide lokalen van 44,9 m2 de tussenwand is weggebroken waarvoor destijds f 1350 is betaald. En dus gaat het om één ruimte die dus voldoet aan het minimum van 70 m2. Hij spreekt in zijn brief zijn spijt uit dat hij dit gegeven niet meteen in zijn eerste reactie heeft genoemd. Hij verwacht nu een positieve beslissing en zo nee, dan wil hij graag in gesprek gaan. 

"Doorbraak te smal en te laag"

Op 12 januari 1973 komt de reactie van de gemeente. En die is wel heel stuitend. Want op grond van een andere regeling die te maken heeft met de inrichting van lokaliteiten waar drank wordt geschonken moet een verbinding tussen twee ruimtes minimaal 4.10 meter zijn en een hoogte hebben van 2.50 meter. De breedte van de doorgebroken muur bedraagt echter 3 meter en is daarmee dus 1.10 te smal. De hoogte van de doorbraak in de tussenmuur bedraagt 2.30 meter en is hiermee dus 20 cm te laag! En beide vereiste afmetingen komen dus 5 jaar na dato! 

In de doofpot!

Als jongerenbestuur hebben wij nooit iets van deze sores vernomen. Uit het archief blijkt dat er dus 9 maanden achtereen een briefwisseling is geweest tussen soosbestuur en gemeente. De uiteindelijke conclusie van de gemeente blijft onveranderd: zolang de maatvoering van beide zalen niet klopt, kan er geen dansvergunning worden verleend.

De gemeentelijke uitspraak heeft nooit enige consequentie gehad. Tot en met de laatste avond op 1 juni 1973 is er gewoon gedanst zonder dat iemand van de leden en het jongerenbestuur ook maar iets wist van deze 'illegale' activiteit.

Het jaarlijkse bestuursfeest op zaterdag 26 mei is er niet minder om. Er is op dat moment immers nog niets definitief bekend over eventuele stopzetting na de zomervakantie. Zoals elk jaar gaan de bestuursleden helemaal uit hun dak en duurt het festijn tot ver in de kleine uurtjes. Tevens is er een moment waarbij van de scheidende bestuursleden afscheid wordt genomen. Ik herinner me nog hoe waarnemend voorzitter Schrander daarbij mij als afscheidscadeau een pakketje overhandigt. Er komt een boek uit te voorschijn. Voorin staan de handtekeningen van alle bestuursleden.

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik het boek tot op heden nog niet gelezen heb! Nu - 53 jaar later - deze terugblik op De Doorbraak via mijn website eindelijk zijn beslag heeft gekregen, is er om het alsnog te lezen wellicht niet langer een reden voor dit 'oponthoud'. De titel van het boek blijkt dus - achteraf gezien- wel heel toepasselijk gekozen...!

Het verzorgen van de muziek beschouwden wij als jongerenbestuur als de voornaamste en meest aantrekkelijke taak. Uiteraard volgden we al jaren alle hits via Radio Veronica met op zaterdag de Nationale Zaterdagmiddaggebeurtenis: de Veronica Top 40. In onze tienerjaren was dit hét radiostation waar wij mee opgroeiden. Op zaterdag en soms al op vrijdag aan het eind van de middag haalden we het papieren exemplaar van de wekelijkse Top 40, verkrijgbaar bij de platenzaak. In ons geval was dat de firma Gregory in de Zeilstraat vlak vóór de brug. Dat was voor ons dé platenzaak, zowel voor  grammofoonplaten als apparatuur.  

Bandopnamen maken vanaf de radio deden we niet: te onvoorspelbaar. De omroepers (discjockeys) spraken vaak door de muziek heen. En anders waren het wel de reclameboodschappen die er vóór afloop van het nummer al doorheen knalden.

Voor ons, als leden van het jongerenbestuur, eindigden de soosavonden regelmatig bij Febo op de Karperweg 3. Dat was naast het Haarlemmermeerstation, dus op loopafstand van zowel de Koninginneweg als later de Baarsstraat. In deze automatiekhal werd de avond nabeschouwd en afgerond met een patatje of kroketje.

Aan de overkant zat in een laag gebouwtje óók een automatiek die een vaste stek was van taxi- en buschauffeurs. Unaniem vonden wij de kwaliteit van dit etablissement, vergeleken met Febo, onder de maat, zodat we deze altijd links (of letterlijk rechts) lieten liggen... 

Ik weet nog dat een van de jongedames (H.S.) op bovenstaande foto's uit 1967 tijdelijk een baantje had achter de balie van Febo; des te meer reden dus om de snackbar aan het eind van de soosavond met een bezoek te vereren...

Zolang De Doorbraak - en zijn voorganger in zowel de kerk als het parochiehuis - bestond, is er constant publiciteit geweest om de activiteiten wekelijks aan te kondigen. Dat gebeurde in al die jaren in het wekelijkse contactblad van de St. Agneskerk dat door de kerkbezoekers elke zondag vanuit de bakjes achter in de kerk kon worden meegenomen.

Briefkaart via de post

Tijdens de jongerenbijeenkomsten van een half uur op de maandagavonden in de kerk - tot in 1964 - ontvingen alle leden kort ervoor via de post een briefkaart ter herinnering. Vanaf 1964 kregen alle leden eens en soms twee per jaar het jaarprogramma in hun brievenbus. Dit werd dan zonder portokosten aan huis bezorgd door vrijwilligers. Als jongerenbestuur hebben we regelmatig in de pastorie gezeten om de namen en adressen van weer een nieuwe jaarlichting jongeren over te nemen uit het adressenbestand van de parochie.

Wekelijks posters bij de kerkdeuren

Om extra aandacht te vragen voor de dansavonden kwamen vanaf 1970 elke zondag twee identieke posters te hangen aan de buitenhekken van de kerk. Wie de kerk uitkwam keek op het kerkplein dan meteen uit op de aankondiging van hetgeen in het weekend erna in De Doorbraak was te beleven. De beide aankondigingen werden op een groot stuk gekleurd etalagekarton beschreven en vervolgens op een plaat hardboard geplakt. Met twee lussen aan de bovenzijde werden ze opgehangen aan het buitenhek, beide gericht op de twee zijuitgangen. Ik herinner me nog dat de pastoor er bij mij op aandrong er voor te zorgen om beide uithangborden op zondag na de laatste kerkdienst zo snel mogelijk te verwijderen, omdat ze anders maar in regen en wind hingen te klapperen...

Besloten of (een beetje) open?

Regelmatig werd besproken hoe we de mogelijkheden voor reclame konden uitbreiden. Zeker in de latere jaren toen het bezoekersaantal begon terug te lopen. Daarbij kwam steeds de overweging om de hoek kijken in hoeverre we bezoekers van buiten onze doelgroep moesten toelaten. De vraag was dan steeds: moet een bezoeker ingeschreven staan in het bestand van de kerk of niet? Vanaf 1970 schoof deze grens steeds verder op en werd De Doorbraak uiteindelijk in feite een open vereniging waarvan men overigens wél lid moest worden. Enerzijds was het noodzaak omdat het ledenaantal terug dreigde te lopen, anderzijds: waarom zou je vrienden van leden die niet in de kerklijst stonden weigeren?

Jaarlijkse programmagids

Vanaf 1970 gingen we als lid van het jongerenbestuur steeds meer taken van het ouderenbestuur overnemen, vooral op het gebied van de publiciteit. Niet alleen de posters bij de kerk, ook het jaarprogramma kwam in handen van de jongeren. Zelf maakte ik vanaf 1971 het ontwerp voor de kaft van het jaarboekje, en zorgde de heer Schrander nog voor het type- en stencilwerk. In 1972 kwam de inhoud qua ontwerp geheel in mijn handen en maakte ik er een heel andere lay-out van. Ik herinner me nog dat Schrander mij complimenteerde voor het geheel nieuwe ontwerp, maar dat hij hierover wel graag overleg gehad willen hebben...

Weekprogramma in parochieblaadje

Vanaf 1970 kwam ook het weekprogramma, dat secretaris Schrander elke maandag bij de redactie van het parochieblad moest inleveren, in mijn handen. Het uittypen van het weekprogramma - doorgaans 4 regels voor de 4 avonden - was zó gebeurd. Daarna moest het nog wel worden afgeleverd bij de eindredacteur van het parochieblad, de heer Leenders. En dat betekende na afloop van de soosavond op maandag altijd nog een wandelingetje naar de Olympiastraat 5. 

Het ouderenbestuur

Het aantal oudere bestuursleden (de 'vaders') bleef beperkt tot een kleine groep die steeds heel constant is gebleven. De volgende heren (dames zaten er sowieso niet in!) maakten daarvan deel uit met erachter hun bestuursperiode: 

de heer J. de Haas, 1965-1971

de heer A. Aarts, 1965-1966

de heer C. Kattevilder, 1965-1973

kapelaan N. Reuzenaar, 1965-1973

de heer L. Schrander, 1967-1973

de heer Th. van Leeuwen, 1968-1969

de heer P. Leenders, 1970-1972

de heer J. Jeurissen (tafeltennisleider), 1968-1973

Elk seizoen werd afgesloten met een zogeheten bestuursfeest. Op een zaterdagavond na de afsluiting van het seizoen was er dan een gezellige avond voor alle leden van het bestuur, al of niet met partner. Bij elkaar een gezelschap van zo'n 25 personen. Ik herinner me dat er in de hele periode van De Doorbraak dus zes van deze bestuursfeesten geweest moeten zijn. 

Uit de hand gelopen...

Omdat we uitsluitend met bestuursleden bij elkaar waren, was de sfeer heel ongedwongen, soms op het baldadige af. Hoe later het werd, hoe meer de remmen los gingen. Onderstaande foto's getuigen daar ook wel van. Zelf weet ik op een van de eerste bestuursfeesten zoveel uiteenlopende drankjes tot mij te hebben genomen, dat ik de zondagochtend erna de hele dag het bed moest houden. Een van de songs die op deze avonden uit de luidsprekers klonk had dan ook de titel "Het is uit de hand gelopen, ik kan er niets aan doen..."

In aanraking met de politie

Het feit dat we met twee generaties feest vierden (de oudere groep van iets boven de 40 en de jongere groep van iets onder de 20) bleek geen enkele belemmering te zijn. Wél herinner ik me dat op de openingsavond van De Doorbraak op 23 februari 1968 voorzitter De Haas rond half 1 naar ons als jongerenbestuur toekwam en ons vroeg of we naar huis wilden gaan. De reden: de oudere bestuursleden waren twee maanden lang avond aan avond thuis afwezig geweest om te buffelen voor de totstandkoming van de zaal. En daarom wilden zij nu graag het laatste deel van deze avond onderling met hun eigen groep doorbrengen. Eenmaal buiten voelden we als jongerenbestuur er niets voor om gelijk naar huis te gaan, maar om gevieren richting de huizen te gaan waar twee van ons woonden. Op de hoek van de Van Tuyll van Serooskerkenweg en de Jasonstraat kregen we opeens te maken met de politie. Twee agenten stapten uit hun auto en liepen op ons af. Dat was even schrikken! Wat zou dit in hemelsnaam betekenen? We waren ons immers van geen kwaad bewust. Ze bleken op zoek te zijn naar een groepje jongelui en of wij hen misschien hadden gezien. Dat konden wij inderdaad bevestigen. Nadat wij hen in de goede richting hadden gewezen, stapten zij weer in om snel richting het Van Tuyllplein te rijden.

De Baarsstraat in september 1969. De Heinekenreclame op de buitenmuur had overigens niets met De Doorbraak te maken. De muur was wel een ideale blikvanger voor reclame en werd daarom door de gemeente daarvoor verhuurd omdat de Baarsstraat in die tijd een drukke doorgangsroute was voor het verkeer toen de ringweg nog niet was voltooid.